Niesamowita kampania. I nie chodzi mi tylko o bardzo wyrazisty, oparty na szoku przekaz, ale grupę docelową. Super pomysłem jest skierowanie przekazu do osób, które mają na linii aktualnie kierujących. Naprawdę ktoś to nieźle przemyślał.
Moim zdaniem – nigdy takich kampanii dość, czy to skierowanych bezpośrednio do kierowców czy do ich rozmówców. Zdecydowanie popieram akcje, które namawiają do rezygnacji z prowadzenia z telefonem w ręku. Kiedyś wpadłam na badania naukowców z Great Britain’s Transport Research Laboratory, które pokazały, że (i tu cytuję) : „kierowcy używający telefonu komórkowego podczas jazdy wykazali się o 30% wolniejszym czasem reakcji oraz wydłużoną drogą hamowania, niż kierowcy będący pod wpływem alkoholu (na poziomie 0,8 promila).” Może warto się nad tym zastanowić. Także po drugiej stronie słuchawki.

Ostry przekaz. Na mnie podziałało. :/

A teraz pytanie – czy to w ogóle odniosło skutek?
Dziwi mnie, że kampanie reklamowe są zazwyczaj oceniane poprzez subiektywną analizę wartości artystycznych. A to że szokujące, a to że w słusznej sprawie itd. To trochę tak jakby mówić drwalowi, że siekiera „Rumcajs” jest wspaniała, bo ma artystycznie i gustownie rzeźbiony trzonek i się ładnie błyszczy chromowaną stalą.

Reklama ma przede wszystkim skutek odnosić, a nie zaskakiwać i uduchawiać;) To tak jak z tą zupa, która była za słona. Działo się i się szokowało, a wszystko po to, żeby banda dzieciaków mogła sobie temat spłycić i się ponabijać. Pytanie czy stworzenie hasła, które zagościło w słowniku powiedzeń na tak długi czas, było faktycznym sukcesem i czy przypadkiem mniej kobiet zostało pobitych? Nie, według statystyk policyjnych problem się NASILA. Reklama społeczna nie odniosła więc skutku, innymi słowy była do bani.

Przekaz przekazem, ostrość ostrością, ale w tym wszystkim zapomina się najwyraźniej po co to w ogóle jest. Po to, żeby odnieść jakiś cel, a nie żeby pokazać parę fajnych obrazków, artystycznie ujętych.

spellbinder, masz rację. Wiele reklam szokuje i nic z tego nie wynika. Po kilku tygodniach od opublikowania tego wpisu mogę z czystym sumieniem powiedzieć/napisać, że ta kampania na mnie podziałała. Teraz, gdy dzwonię do kogoś (mama, tata, znajomy/a) i dowiaduję się, że ta osoba prowadzi, przerywam rozmowę mówiąc: „zadzwonię później” albo „daj znać, gdy dojedziesz/zaparkujesz”. Sama też nie rozmawiam przez komórkę prowadząc samochód. Widziałam nie jeden przypadek, gdy ktoś najechał na krawężnik lub otarł się o lusterko kierowcy jadącego obok, bo akurat jedną ręką trzymał telefon i zmieniał biegi, a drugą kręcił kierownicą. W końcu nie bez powodu powstały zestawy głośnomówiące, chociaż… czy to jest rozwiązanie problemu?